İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda erkeğin ağır kusurlu olduğu belirtilerek erkeğin davası kabul edilmiş ve tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, kadının karşı davasının ise feragat sebebiyle reddine karar verilmiştir. Davalı karşı davacı kadının istinaf başvurusu ise esastan reddedilmiştir.
Toplanan delillerden, davalı karşı davacı kadının evlilik birliğinin sarsılması sebebiyle karşı dava açtığı, ancak 23.09.2020 tarihli dilekçe ile davasını ıslah ettiği, ıslah dilekçesinde tarafların protokol uyarınca anlaşmalı boşanma hükümleri çerçevesinde boşanmalarına karar verilmesini istemiş, bu suretle karşı davasından feragat etmiştir. Ne var ki, 21.04.2022 tarihli duruşmada, taraflar protokoldeki imzaların kendisine ait olduğunu ancak anlaşmalı boşanmak istemediklerini beyan etmişlerdir. Bu durumda, kadının feragat beyanı, anlaşmalı boşanma olması durumunda geçerli kabul edilecektir. Taraflar duruşmada anlaşmalı boşanmak istemediklerini beyan ettiklerine göre kadının feragati sonuç doğurmayacaktır. O halde, tarafların sundukları deliller değerlendirilerek işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, kadının davasının feragat sebebiyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.
VI. KARAR
Açıklanan sebeplerle;
1.Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,
2.İlk Derece Mahkemesi kararının kadının reddedilen boşanma davası yönünden BOZULMASINA, bozma sebebine göre erkeğin boşanma davası ve fer'îleri yönünden yeniden hüküm kurulması gerekli hale geldiğinden erkeğin boşanma davası ve fer'îlerine yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,
Peşin alınan harcın istek halinde yatırana iadesine,
Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,
05.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.